Σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη πολυπλοκότητα και αλληλεξάρτηση κινδύνων, η έννοια της στρατηγικής ανθεκτικότητας (strategic resilience) αναδεικνύεται ως καθοριστικός παράγοντας για τη βιωσιμότητα και τη μακροπρόθεσμη επιτυχία των οργανισμών. Το 6o Greek Risk Management Forum 2026 του Ελληνικού Συνδέσμου Διαχείρισης Κινδύνων (H.A.RI.MA.), με τίτλο “Strategic Resilience 2026: Navigating Interconnected Risks & AI Governance”, επιχειρεί να φωτίσει τις νέες προκλήσεις, αλλά και τις ευκαιρίες που διαμορφώνονται σε ένα δυναμικά μεταβαλλόμενο επιχειρηματικό τοπίο.
Στο συνέδριο συμμετείχε με ομιλία της η κα Ζέφη Νικολάου, MA, CFE, CFSE, Chair, ASCO Greece / Ethics & Compliance – ESG Senior Expert/ Communications Strategist / External Lecturer, NKUA.
H κα Νικολάου αναφέρθηκε στην ομιλία της στη στενή σχέση μεταξύ κινδύνου και συμμόρφωσης.
Στην ομιλία της ανέφερε:
“Αυτοί είναι δύο από τους τρεις βασικούς πυλώνες του συστήματος εσωτερικού ελέγχου ενός σύγχρονου οργανισμού. Προφανώς, ο κίνδυνος και η συμμόρφωση έχουν διακριτούς ρόλους, διαφορετική προσαρμοστικότητα και διαφορετικά εργαλεία και δεν πρέπει να συνδυάζονται.
Ωστόσο, δεν μπορούν και δεν πρέπει να λειτουργούν ξεχωριστά. Και αυτό γίνεται ακόμη πιο προφανές σήμερα. Ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου ο κίνδυνος δεν είναι απλώς μεγαλύτερος, είναι πιο σύνθετος, πιο αλληλεξαρτώμενος και εξελίσσεται με πολύ υψηλότερο ρυθμό,.
Ο γεωπολιτικός κίνδυνος συνδέεται με τον οικονομικό, τεχνολογικό και κυβερνητικό κίνδυνο. Ο ρυθμιστικός κίνδυνος συνδέεται με τον κίνδυνο της φήμης και η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργεί τεράστιες ευκαιρίες, αλλά ταυτόχρονα εγείρει νέα ζητήματα διακυβέρνησης, λογοδοσίας, διαφάνειας και, φυσικά, συνεργασίας. Σε αυτό το περιβάλλον, τα παραδοσιακά σιλό δεν λειτουργούν.
Ένας επιχειρηματικός κίνδυνος μπορεί πολύ γρήγορα να μετατραπεί σε ρυθμιστικό κίνδυνο. Ένα στοιχείο της συνεργασίας μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρό κίνδυνο φήμης και οικονομικό κίνδυνο.
Μια λανθασμένη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να συνδυάσει όλα αυτά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ανθεκτικότητα, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο του σημερινού συνεδρίου, δεν μπορεί να αποτελεί ευθύνη μιας μόνο επιχείρησης. Απαιτεί συνεργασία.
Αν θέλαμε να περιγράψουμε τη σχέση των τριών λειτουργιών, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η διαχείριση κινδύνου μας δείχνει τι μπορεί να συμβεί. Η συνεργασία μας υπενθυμίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να συμβεί. Και ο εσωτερικός έλεγχος μας δείχνει εάν το σύστημά μας λειτουργεί πραγματικά.
Υπάρχουν τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες, αλλά ένας κοινός στόχος. Ο οργανισμός θα πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζει τους κινδύνους, να αναγνωρίζει τα όρια εντός των οποίων θα πρέπει να λειτουργεί και να διαθέτει τα κατάλληλα κλειδιά, ώστε οι αποφάσεις του να είναι όχι μόνο αποτελεσματικές αλλά και υπεύθυνες. Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, υπάρχει μια σημαντική αλλαγή που θα πρέπει να κάνουμε στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας.
Ο κίνδυνος και η συμμόρφωση δεν είναι λειτουργίες που υπάρχουν για να λένε όχι. Ούτε είναι απλές λειτουργίες που καλούνται να προστατεύσουν τον οργανισμό όταν κάτι έχει ήδη πάει στραβά. Ο ρόλος τους είναι να βοηθήσουν τον οργανισμό να λάβει καλύτερες αποφάσεις, να είναι σε θέση να αναλάβει συνειδητά το ρίσκο που επιλέγει, γνωρίζοντας όμως ποιος είναι αυτός ο κίνδυνος, ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειές του και ποια είναι τα όρια που δεν πρέπει να υπερβεί.
Θα το έθετα ακόμα πιο απλά: Ο κίνδυνος και η συμμόρφωση θα πρέπει να υπάρχουν όταν λαμβάνεται η απόφαση, όχι όταν το πρόβλημα έχει ήδη δημιουργηθεί. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα με την ραγδαία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν οι οργανισμοί θα χρησιμοποιήσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη. Το ερώτημα είναι πώς θα τη χρησιμοποιήσουμε εμείς, σε ποιο πλαίσιο διακυβέρνησης, με ποια κλειδιά, με ποια νομοθεσία, με ποια διαφάνεια και, τέλος, σε ποιο επίπεδο εμπιστοσύνης. Σε αυτήν τη συζήτηση, ο κίνδυνος και η συμμόρφωση πρέπει να έχουν ενεργό ρόλο από την αρχή.
Γιατί τελικά, η πραγματική αποτελεσματικότητα ενός οργανισμού δεν εξαρτάται μόνο από τις διαδικασίες και τα συστήματά του. Εξαρτάται και από την κουλτούρα του. Θα έλεγα κυρίως το εξής.
Πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο. Πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα όρια και αισθάνονται ότι η υπεύθυνη συμπεριφορά είναι μέρος της δουλειάς τους και όχι ευθύνη κάποιου άλλου τμήματος. Αυτός είναι επίσης ένας τομέας στον οποίο πιστεύω ότι οι κοινότητές μας, οι Υπεύθυνοι Κινδύνων, οι Υπεύθυνοι Συμμόρφωσης και οι Εσωτερικοί Ελεγκτές, έχουν πολλά να μοιραστούν και πολλά να μάθουν ο ένας από τον άλλον.
Με την ευκαιρία αυτή, θα χαρώ να συνεχίσω αυτή τη συζήτηση και στο ετήσιο συνέδριό μας του 100ού Συνεδρίου με τίτλο Η Οδύσσεια της Συμμόρφωσης, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 14 και 15 Οκτωβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής. Μια οδύσσεια αφιερωμένη στην ανάπτυξη και τις σύγχρονες προκλήσεις της συμμόρφωσης, στην οποία, φυσικά, το ρίσκο και η διαχείριση μικρών και μεγάλων θα έχουν τη δική τους θέση.
Photo Credits
©Ελένη Παπαδάκη/PHOTOPRESS Θ&Α Αναγνωστόπουλοι
