Την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζεται για την επίσκεψή του στο Πεκίνο, ΗΠΑ και Κίνα μετακινούν τα «πιόνια» τους στη «σκακιέρα». Για ένα «καυτό» διήμερο, Πέμπτη-Παρασκευή, προετοιμάζονται αμφότερες οι πλευρές, εύλογο είναι το ενδιαφέρον και άλλων, που, άμεσα ή έμμεσα, εξαρτώνται από ένα ενδεχόμενο modus operandi ΗΠΑ – Κίνας.
Το γεγονός ότι, σύμφωνα με ορισμένους (γεω)πολιτικούς αναλυτές, η συνάντηση Σι Τζινπίνγκ – Ντ. Τραμπ είναι, κατά κάποιον τρόπο, συνέχεια της γνωστής και ως Συνόδου της Αλάσκας (15/8/2025) των Τραμπ – Πούτιν και καταδεικνύει αφενός τη σπουδαιότητα και αφετέρου την αλληλουχία όσων διαδραματίστηκαν από τότε.
Για την ώρα, οι μεν ΗΠΑ ολοκλήρωσαν τον Απρίλιο μια σημαντική εταιρική σχέση αμυντικής συνεργασίας με την Ινδονησία, αυξάνοντας σημαντικά τις δυνατότητες επιτήρησης του πορθμού της Μάλακα. Στρατηγικής σημασίας ενέργεια, με το συγκεκριμένο πέρασμα να είναι «σημείο στραγγαλισμού» για την τροφοδοσία της κινεζικής οικονομίας.
Συγκεκριμένα, από το “choke point” του Strait of Malacca περνά το 40% του διεθνούς εμπορίου, και το 80% των εισαγωγών της Κίνας από το άλλο στρατηγικής σημασίας Στενό, Strait of Hormuz.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Reuters, η Κίνα είναι ο καλύτερα προετοιμασμένος «παίκτης» για να αντέξει το «κλείσιμο» των πλωτών διόδων, θυμίζοντας ότι το Πεκίνο, εδώ και μήνες, αποθεματοποιεί από χρυσό και πετρέλαιο μέχρι «ξηρά τροφή».
Επίσης, μόλις στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας, το Πεκίνο απέρριψε το αίτημα της Ουάσιγκτον για επιβολή κυρώσεων σε πέντε (ανεξάρτητα) διυλιστήρια, οντότητες που επεξεργάζονται σημαντικό μέρος του εισαγόμενου ιρανικού πετρελαίου.
Γνωστό είναι άλλωστε το γεγονός ότι, από την αρχή του 2026, η Κίνα απορροφά το 92% των συνολικών εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν. Για τις δύο πλευρές, (γεω)πολιτικούς πόλους-δυνάμεις, η εμπορική σχέση χαρακτηρίζεται από… συγκρουσιακή αλληλεξάρτηση, καθώς οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου παραμένουν οικονομικά συνδεδεμένες, παρά τις έντονες γεωπολιτικές εντάσεις και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό.
Παρά τις προσπάθειες για «αποσύνδεση» (decoupling) ή «μείωση κινδύνου» (derisking), η αλληλεξάρτηση αυτή παραμένει ισχυρή, επηρεάζοντας τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες και τις διεθνείς αγορές.
Κλείνοντας, παραθέτουμε τρία-τέσσερα στοιχεία, ενδεικτικά: το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ με την Κίνα μειώθηκε κατά 32% (93 δισ. δολ.) το 2025. Η Κίνα αντιπροσώπευε το 9% των συνολικών εισαγωγών των ΗΠΑ το 2025, μειωμένο από 13,4% το 2024, καθώς οι ΗΠΑ στρέφονται προς άλλες χώρες, όπως το Μεξικό, η Ταϊβάν κ.ά. Το 2025, η Κίνα υποχώρησε στην τέταρτη θέση των εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ σε αγαθά, με το συνολικό εμπόριο να ανέρχεται στα 414,7 δισ. δολάρια.
Σε ό,τι μας αφορά, ως Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση καταγράφει αύξηση του εμπορικού ελλείμματος με την Κίνα (25% στο εννεάμηνο του 2025), γεγονός που επηρεάζει τη διατλαντική στρατηγική. Επί της ουσίας, από την επίσκεψη του Ντ. Τραμπ και τις συνομιλίες με τον Σι Τζιπίνγκ, το διήμερο, θα διαφανεί εάν θα υπάρξει (και ποιο) “quid pro quo”, δηλαδή το γνωστό μας, και διαχρονικό, «δούναι και λαβείν» των δύο δυνάμεων-πόλων.
ΑΠΟ ΧΡΗΜΑ WEEK
