Δύο ειδήσεις σε μία ημέρα συμπύκνωσαν το δημοσιονομικό δράμα των ΗΠΑ.
1. το Treasury ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι το συνολικό δημόσιο χρέος ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 40 τρισ. δολάρια
2. To Υπ. Οικ. διπλασιάζει τις επαναγορές μακροπρόθεσμων τίτλων για να ανακόψει την άνοδο των αποδόσεων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, το χρέος διαμορφώθηκε στα 40,05 τρισ. δολάρια στις 18 Αυγούστου, υπερδιπλάσιο από το επίπεδο του 2017 (19,95 τρισ.).
Η επιτάχυνση είναι εντυπωσιακή. Το ορόσημο των $39 τρισ. είχε ξεπεραστεί μόλις πριν από πέντε μήνες, με τις δαπάνες να υπερβαίνουν τα έσοδα κατά περισσότερα από 2 τρισ. δολάρια ετησίως.
Ο Ιούλιος έκλεισε με έλλειμμα 432 δισ. δολαρίων, το 4ο υψηλότερο μηνιαίο στην ιστορία, καθώς οι επιστροφές δασμών γύρισαν τα τελωνειακά έσοδα σε αρνητικό έδαφος για τρίτο συνεχόμενο μήνα, ενώ το έλλειμμα δεκαμήνου του οικονομικού έτους 2026 έχει ήδη υπερβεί ολόκληρο το έλλειμμα του 2025, με δύο μήνες ακόμη μπροστά.
Η αγορά ομολόγων «ψήφισε» πρώτη
Η πίεση φάνηκε στα ομόλογα πριν από την ανακοίνωση: η απόδοση του 30ετούς άγγιξε την Τρίτη το 5,34%, υψηλό 19 ετών.
Είναι τα υψηλότερα επίπεδα από το 2007, πριν από τη χρηματοπιστωτική κρίση.
Η απάντηση του υπουργού Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ ήρθε αιφνιδιαστικά: διπλασιασμός του ανώτατου μεγέθους των πράξεων επαναγοράς από 2 σε «τουλάχιστον» 4 δισ. δολάρια, με στόχευση στους τίτλους 10-30 ετών , δηλαδή στο τμήμα της καμπύλης που βιώνει «απεργία αγοραστών» από τα τέλη Ιουνίου.
Συνολικά, οι μέγιστες επαναγορές στο τρέχον παράθυρο έως τις 5 Νοεμβρίου ανεβαίνουν στα 83 δισ. δολάρια.
Η ανταπόκριση των αγορών επίσης ήταν άμεση. Το 10ετές έκλεισε στο 4,647% και το 30ετές υποχώρησε 9 μονάδες βάσης στο 5,196%, ενώ το δολάριο έχασε σχεδόν 0,8% έναντι του καλαθιού νομισμάτων.
Οι αναλυτές, ωστόσο, κρατούν αποστάσεις: η Evercore ISI χαρακτηρίζει τον Μπέσεντ «ακτιβιστή υπουργό Οικονομικών με τακτική δεινότητα», αλλά αμφιβάλλει ότι η πράξη θα έχει ουσιαστική επίδραση σε βάθος χρόνου, αφού δεν αλλάζει την ανάγκη χρηματοδότησης τεράστιων ελλειμμάτων.
Οι τόκοι, ο «σιωπηλός» πρωταθλητής δαπανών
Το βαθύτερο πρόβλημα είναι το κόστος εξυπηρέτησης: οι καθαρές πληρωμές τόκων στο δεκάμηνο του 2026 έφτασαν τα $963 δισ. , περίπου 15% των ομοσπονδιακών δαπανών.
Οι τόκοι αποτελούν πλέον τη μεγαλύτερη κατηγορία δαπανών μετά το Social Security και το Medicare, έχοντας ήδη ξεπεράσει από πέρυσι τον προϋπολογισμό του Πενταγώνου.
Και το πολιτικό παρασκήνιο πυκνώνει: η στρατηγική Μπέσεντ ασκεί έμμεση πίεση στη Fed του Κέβιν Γουόρς, ο οποίος ενδέχεται να κληθεί στο Jackson Hole να εξηγήσει πώς βλέπει τη σχέση της κεντρικής τράπεζας με το Treasury.
Το συμπέρασμα των αγορών είναι απλό: οι επαναγορές αγοράζουν χρόνο, δεν προσφέρουν λύση. Και ο χρόνος, στα σημερινά επιτόκια, κοστίζει πάνω από 1 τρισ. δολάρια τον χρόνο.
