Η Ελληνική Ένωση Καφέ, ο επίσημος θεσμικός εκπρόσωπος του κλάδου εισαγωγής, μεταποίησης και εμπορίας καφέ στην Ελλάδα διοργανώνει το πρώτο πανελλαδικό Συμπόσιο αφιερωμένο αποκλειστικά στον καφέ, με τίτλο «Διαμορφώνοντας το μέλλον του καφέ – Έμπνευση, Ανθεκτικότητα, Εξέλιξη», το οποίο θα πραγματοποιηθεί την 1η Οκτωβρίου 2026, Παγκόσμια Ημέρα Καφέ, στο ξενοδοχείο Divani Caravel, στην Αθήνα.
Το “παρών” στο πρώτο πανελλαδικό Συμπόσιο έδωσε με ομιλία του ο κ. Ιωάννης Χατζηθεοδοσίου, Πρόεδρος Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών (Ε.Ε.Α.).
Μεταξύ άλλων ο κ. Χατζηθεοδοσίου ανέφερε:
Όσο υπάρχει οικονομική πίεση που είναι μεγάλη, η οικονομική πίεση αρχίζει να οδηγεί τον καταναλωτή στο να κόβει κάποια πράγματα από τη ζωή του. Αν δεν αλλάξει κάτι στο επόμενο διάστημα – γιατί στηριζόμαστε στο να σταματήσει ο πόλεμος στο Ιράν, να βρεθεί ένας τρόπος να σταματήσει στην Ουκρανία για να έχουμε φυσικό αέριο – αν για όλα αυτά δεν βρεθεί μια λύση άμεση, όλοι καταλαβαίνουν ότι ο πληθωρισμός θα είναι μεγαλύτερος. Το καύσιμο και η ενέργεια συνδέονται με την παραγωγή των πάντων.
Με καύσιμο πάει ο αγρότης και οργώνει το χωράφι. Με καύσιμο μεταφέρουν τα προϊόντα. Με καύσιμο λειτουργούν οι βιομηχανίες, οι βιοτεχνίες, οι ενεργοβόρες επιχειρήσεις εστίασης, οι φούρνοι, τα ζαχαροπλαστεία.
Άρα έχω αύξηση του κόστους λειτουργίας. Στην εστίαση, για παράδειγμα, τα τελευταία τρία χρόνια είναι στο 40%. Την ίδια στιγμή δεν μπορώ να περάσω την αύξηση αυτή όλη στον καταναλωτή. Άρα πολλές φορές αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις αυτές δουλεύουν με ζημιά. Αξίζει τον κόπο να σας πω ότι το ιδιωτικό χρέος είναι κοντά στα 430 δις. Από αυτά όμως τα 240 δισεκατομμύρια είναι λήξιπρόθεσμα. Άρα όσο θα πιέζει η οικονομία και δεν βρίσκονται λύσεις, πιέζονται οι πάντες.
Η γνώμη μου λοιπόν είναι ότι σε έναν κλάδο ο οποίος είναι πολύ σημαντικός, θέλω να πιστεύω ότι εμείς δίνουμε μια μάχη για να αλλάξει αυτό που ονομάζουμε το τοπίο της οικονομίας. Η οικονομία είναι ένα οριζόντιο γεγονός, δεν εξαιρείται κανένας. Γιατί όλους τους επηρεάζει η οικονομική ασφυξία. Εμείς σταθερά, λέμε τα ίδια πράγματα. Αλλά θέλω να σας πω κάτι μιας και έχουμε εκλογές. Συμφωνούμε πάντοτε, με την εκάστοτε αντιπολίτευση. Και διαφωνούμε όταν γίνεται κυβέρνηση.
Πρέπει να έχουμε ένα σταθερό αφήγημα. Και το σταθερό αφήγημα πρέπει να είναι ότι εμείς πρέπει να παλεύουμε για τα συμφέροντα που μας εκλέγουν, για εσάς, των εμπόρων καφέ, των μικρομεσαίων, γι’ αυτό με εκλέγουν. Άρα δεν με αφορά ποιος κυβερνά. Με αφορά ότι σταθερά εγώ πρέπει να εκφράζω όλους αυτούς. Και αυτός είναι ο ρόλος του Επιμελητηρίου. Όμως πάντα ακούμε μια λέξη, η οποία αυτή θέλω να είναι η κατάθεση η δική μου σήμερα. Όταν ζητάς μια στήριξη, η απάντηση που παίρνεις είναι η εξής:
“Δεν υπάρχει ο δημοσιονομικός χώρος. Ο δημοσιονομικός χώρος έχει σχέση με την πολιτική που εφαρμόζεις όμως” . Η λέξη δημοσιονομικός χώρος θέλει ανάλυση. Για παράδειγμα, όλοι εμείς πληρώνουμε φόρο 22%. Εγώ είμαι του ρητού ότι θα πρέπει όλοι να πληρώνουμε το ίδιο.
Και δεν θα πω κατά τον Αριστοτέλη ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανισότητα από την ίση μεταχείριση των ανίσων. Εγώ λέω ότι πρέπει να υπάρχει ίση μεταχείριση. Εάν εμείς λοιπόν πληρώνουμε 22% φόρο, αλλά οι πολυεθνικές ή τα καρτέλ πληρώνουν 5-7%, αντιλαμβάνεστε τι προκύπτει. Πέφτει το βάρος σε εμάς να πληρώσουμε εμείς το κομμάτι που δεν πληρώνουν.
Για παράδειγμα έχουμε το θέμα των καυσίμων. Αν δεν βάζεις το πλαφόν στα διυλιστήρια, πώς ακριβώς μπορεί να ομαλοποιηθεί αυτή η αγορά; Δεν θα ομαλοποιηθεί. Και εδώ σας λέω ότι έχουμε δύο διυλιστήρια με κέρδη 1,5 δισεκατομμύριο το πρώτο εξάμηνο.
Σε κάθε περίπτωση για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι μικρομεσαίοι, πρέπει όλοι να έχουμε την ίδια αντιμετώπιση στους κανόνες. Εγώ λέω ίδια αντιμετώπιση μικρών καιμεγάλων, και όταν δίνουμε και όταν παίρνουμε λεφτά.
