Στις νέες προκλήσεις και ευκαιρίες της εταιρικής διακυβέρνησης εστιάζεται το 4th Greek Corporate Governance Summit – #gcgs26, που διοργανώνει η ethosEVENTS την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026, με την υποστήριξη της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς.
Ομιλία – παρουσίαση έκανε η κα. Αφροδίτη Δρόσου Στέλεχος Τμήματος Εποπτείας Εισηγμένων Εταιρειών, Ε.Κ.
“Ακούσαμε για διαφορετικότητα και συμπερίληψη, για αξίες και κουλτούρα.
Στα επόμενα πάνελ θα συζητηθούν οι τρέχουσες εξελίξεις στο νομοθετικό πλαίσιο για τις εκθέσεις βιωσιμότητας, ο ρόλος των επιτροπών, η εταιρική διακυβέρνηση και η διαχείριση κινδύνων, καθώς και η αξιολόγηση του συστήματος εσωτερικού ελέγχου.
Θα ήθελα λοιπόν να επιχειρήσω μια σύνδεση αυτών των θεμάτων. Και πιο συγκεκριμένα να εστιάσω στη σχέση συμμόρφωσης, διαχείρισης κινδύνων και διακυβέρνησης στο επίπεδο του διοικητικού συμβουλίου. Συχνά τα αντιμετωπίζουμε ως ξεχωριστά πεδία.
Η συμμόρφωση είναι αυτή που παράγει την πληροφορία. Η διαχείριση κινδύνων είναι αυτή που την αξιολογεί και η διακυβέρνηση είναι αυτή που την μετατρέπει σε απόφαση.
Για να κατανοήσουμε λίγο αυτή τη σύνδεση, αξίζει να δούμε λίγο τον ρόλο του καθενός. Η κανονιστική συμμόρφωση γνωρίζουμε όλοι ότι δημιουργεί πλαίσια, πολιτικές, δεδομένα, διαδικασίες, αναφορές. Στην εποπτεία των εισηγμένων, όταν προκύπτει ένα περιστατικό, σχεδόν ποτέ δεν διαπιστώνουμε ότι δεν υπήρχε πολιτική.
Συνήθως υπάρχει πλαίσιο, υπάρχει κανονισμός, υπάρχει διαδικασία. Μπορούν όμως να απαντηθούν ουσιαστικά ερωτήματα όπως ποιος ενημερώνει, ποιος ενημερώνεται και ποιος αποφασίζει. Και όταν αυτά δεν είναι διακριτά, η πληροφορία καθυστερεί και αλλοιώνεται στην πορεία.
Όχι επειδή υπάρχει πρόθεση, αλλά επειδή οι ρολοί δεν είναι σωστά οργανωμένοι. Στον εποπτικό έλεγχο δίνουμε μεγάλη βάση στην κανονιστική συμμόρφωση, γιατί από μόνη της μπορεί να μην λαμβάνει αποφάσεις, όμως παράγει το υλικό πάνω στο οποίο θα βασιστεί η κρίση του διοικητικού συμβουλίου. Ένα θέμα μπορεί να αποτυπώνεται σε μία έκθεση.
Όσο παραμένει όμως εκεί, αποτελεί απλά μία πληροφορία. Η διαχείριση κινδύνων είναι που κάνει το επόμενο βήμα.
Διακρίνει το ουσιώδες από το επουσιώδες. Προϋποθέτει και την ύπαρξη μηχανισμών, ώστε οι διάφοροι κίνδυνοι ή ουσιώδες να αναγνωρίζονται, να αξιολογούνται και να συζητούνται στο σωστό επίπεδο.
Αξιολογεί επίσης και την πιθανότητα, αλλά και την επίπτωση. Η αξιολόγηση δεν μπορεί να είναι περιγραφική. Χρειάζεται να υπάρχει και μία τεκμηριωμένη μεθοδολογία, αλλά και σαφή κριτήρια.
Η διακυβέρνηση είναι ένας μηχανισμός με τον οποίο μια εταιρεία λαμβάνει αποφάσεις υπό συνθήκες όμως αβεβαιότητας. Εδώ λοιπόν είναι που δοκιμάζεται το διοικητικό συμβούλιο. Το ζητούμενο δεν είναι να γνωρίζει το ΔΣ όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες ή όλα τα πρότυπα.
Αρχικά αξιολογεί αν το θέμα αποτελεί κίνδυνο για την εταιρεία. Ή μπορεί και ευκαιρία. Και το κατηγοριοποιεί σε κανονιστικό κίνδυνο, κίνδυνο φήμης, λειτουργικό, χρηματοοικονομικό, ή και συνδυασμό αυτών.
Έπειτα αποφασίζει αν είναι στρατηγικής σημασίας, οπότε και έχει άμεση εμπλοκή. Ή αν πρόκειται για ένα επιχειρησιακό ζήτημα που ανατίθεται στο management έχοντας το ίδιο την εποπτεία” ανέφερε μεταξύ άλλων.
