Tου Αλ.Βανδώρου*
Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία δεν ήταν ποτέ πιο άφθονη και, ταυτόχρονα, οι αποφάσεις δεν ήταν ποτέ πιο δύσκολες.
Οι επιχειρήσεις επενδύουν σε τεχνολογία, τα στελέχη αναζητούν νέες στρατηγικές, οι οργανισμοί σχεδιάζουν διαρκώς το επόμενο βήμα.
Κι όμως, πίσω από κάθε επιχειρηματική επιτυχία, κάθε επένδυση που απέδωσε και κάθε ουσιαστική αλλαγή, υπάρχει μια στιγμή που δεν αποτυπώνεται σε κανένα επιχειρηματικό πλάνο.
Η στιγμή που ένας άνθρωπος αποφασίζει.
Όχι τι θα κάνει… Αλλά ποιος θα επιλέξει να γίνει!
Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι οι σημαντικότερες αποφάσεις της ζωής μας σπάνια λαμβάνονται όταν έχουμε όλες τις απαντήσεις. Αν περιμένουμε τη βεβαιότητα, συνήθως περιμένουμε για πάντα. Η απόφαση προηγείται της σιγουριάς. Η δράση προηγείται της αυτοπεποίθησης. Και η αλλαγή ξεκινά πολύ πριν αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες.
Στον επιχειρηματικό κόσμο μιλάμε διαρκώς για ανάπτυξη. Μεγαλύτερους οργανισμούς. Υψηλότερους τζίρους. Περισσότερη καινοτομία. Λιγότερο συχνά όμως μιλάμε για την εσωτερική ανάπτυξη του ανθρώπου που καλείται να πάρει όλες αυτές τις αποφάσεις. Γιατί καμία στρατηγική δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της συνείδησης εκείνου που τη σχεδιάζει.
Συναντώ συχνά ανθρώπους που έχουν κατακτήσει σχεδόν όλα όσα κάποτε ονειρεύονταν. Έχουν δημιουργήσει αξιόλογες επιχειρήσεις, έχουν αποκτήσει οικονομική άνεση, κοινωνική αναγνώριση και επαγγελματικό κύρος. Κι όμως, πίσω από αυτά τα επιτεύγματα, πολλοί συνεχίζουν να αναζητούν την ίδια απάντηση:
- «Αξίζω ακόμη, αν αύριο τα χάσω όλα;»
Πιστεύω ότι αυτή είναι μία από τις πιο ουσιαστικές ερωτήσεις που μπορεί να θέσει κανείς στον εαυτό του. Γιατί η πραγματική μας αξία δεν αυξάνεται όταν πετυχαίνουμε, ούτε μειώνεται όταν αποτυγχάνουμε.
Προϋπάρχει των αποτελεσμάτων μας.
Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι σπάνια καταστρέφουν τη ζωή τους από μία λανθασμένη απόφαση. Τις περισσότερες φορές τη μικραίνουν από τις αποφάσεις που δεν παίρνουν ποτέ. Από τις συζητήσεις που αναβάλλουν. Από τα όνειρα που διαπραγματεύονται. Από τον φόβο που βαφτίζουν «σωστό timing».
Η κατάλληλη στιγμή σχεδόν ποτέ δεν εμφανίζεται από μόνη της.
Τη δημιουργούμε όταν αποφασίζουμε να πάψουμε να ζούμε με βάση τον φόβο.
Στη δική μου πορεία υπήρξαν αποφάσεις που δεν ήταν οι πιο εύκολες ούτε οι πιο δημοφιλείς.
Ήταν όμως εκείνες που με κράτησαν συνεπή απέναντι στις αρχές μου. Και όσο περνούν τα χρόνια αντιλαμβάνομαι ότι το δυσκολότερο κομμάτι της εξέλιξης δεν είναι να αλλάξεις κατεύθυνση. Είναι να αποδεχθείς ότι, καθώς αλλάζεις εσύ, αλλάζουν αναπόφευκτα και οι σχέσεις γύρω σου.
Από όλες τις εμπειρίες που είχα την ευκαιρία να ζήσω, ίσως η σημαντικότερη διαπίστωση είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν τόσο ανάγκη από περισσότερη γνώση. Έχουν ανάγκη να θυμηθούν ποιοι είναι πριν τους πείσει ο κόσμος ότι δεν είναι αρκετοί.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι η μεγαλύτερη επένδυση δεν αφορά τις αγορές, τα ακίνητα ή τις επιχειρήσεις. Αφορά τον άνθρωπο!
Γιατί κάθε άλλη επένδυση μπορεί να χαθεί.
Η επένδυση στον χαρακτήρα, στις αξίες και στη συνείδησή μας μάς ακολουθεί σε κάθε περίοδο της ζωής.
Ο Αντρέ Μπρετόν έγραψε κάποτε ότι
- «ο άνθρωπος είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση».
Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι είχε δίκιο.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα, η τεχνολογία θα συνεχίσει να εξελίσσεται, οι αγορές θα ανεβαίνουν και θα πέφτουν και οι συνθήκες θα μεταβάλλονται. Εκείνο όμως που θα καθορίζει πάντα το αποτέλεσμα δεν θα είναι μόνο η στρατηγική ή η γνώση.
Θα είναι ο άνθρωπος που καλείται να τις υπηρετήσει. Και ίσως η σημαντικότερη απόφαση που θα πάρουμε ποτέ να μην αφορά την καριέρα μας, την επόμενη επένδυση ή την επόμενη επιχειρηματική κίνηση. Ίσως να αφορά την απόφαση να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας.
Γιατί όταν ο άνθρωπος πάψει να πολεμά τον εσωτερικό του κόσμο, μπορεί επιτέλους να δημιουργήσει έναν καλύτερο εξωτερικό
——————————————————————————————————————————-
*Συνιδρυτής του οργανισμού ανάπτυξης ΑποφασίΖΩ
—————————————————————————————————————————-
